از شروع جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، تنگه بابالمندب اهمیتی دوچندان برای بازار جهانی نفت پیدا کرده است. چون با بسته شدن تنگه هرمز، عربستان سعودی بخش زیادی از نفت خام صادراتیاش را از طریق خط لوله شرق به غرب عربستان به بندر ینبع در دریای سرخ منتقل میکرد که از آنجا با نفتکش از راه بابالمندب و خلیج عدن برای مشتریان آسیایی فرستاده شود.
این خط لوله حدود پنج میلیون بشکه در روز ظرفیت دارد.
به گفته گلدمن ساکس، ماه پیش روزانه به طور متوسط روزی حدود ۹ میلیون بشکه نفت خام از بابالمندب عبور میکرد - طبیعتاً همه آن از عربستان نبود - و پیدا کردن راه جایگزین برای حدود چهار میلیون بشکهاش خیلی سخت است.
بعضی کشتیها میتوانند به جای جنوب، از شمال دریای سرخ از کانال سوئز حرکت کنند و قاره آفریقا را دور بزنند تا نفت را به جنوب و شرق آسیا برسانند. مسیری که هم زمانبر است، هم هزینهاش بیشتر. کانال سوئز هم محدودیت سایز دارد و ابرنفتکش دو میلیون بشکهای اصولا از این کانال نمیتواند رد شود.
مسأله اینجاست که مثل تنگه هرمز، وقتی نفتکشی هدف قرار میگیرد، صاحبان بقیه کشتیهای باربری و نفتکشها ریسک نمیکنند که خدمه و کشتیهایشان را در معرض خطر قرار دهند. حتی اگر خدمه حاضر باشند چنین ریسکی را قبول کنند، حق بیمه کشتی چنان زیاد است که اصلاً عبورش بهصرفه نیست.
اینها را که کنار هم بگذارید، میبینید که چرا حمله حوثیها به دو نفتکش عربستان باعث شد قیمت نفت به صد دلار برسد.
قیمت نفت چقدر بالا خواهد رفت؟
بانک گلدمن ساکس پیشبینی کرده است که اگر تنگه هرمز بسته بماند، قیمت نفت در سهماهه آخر سال جاری میلادی، یعنی پاییز امسال، به بشکهای ۱۲۰ دلار خواهد رسید و سال آینده میلادی هم میانگین آن صد دلار خواهد بود.
حالا اگر بابالمندب هم به سرنوشت ماههای اخیر تنگه هرمز دچار شود، میتوان انتظار ارقام بالاتری هم داشت.
البته سناریوهای بدبینانهتری هم وجود دارد؛ چون ذخایر استراتژیک ملی کشورها و ذخایر تجاری نفت و فرآوردههای نفتی در این چند ماه دائما کم و کمتر شده است.
اگر در یک کشور بزرگ آسیایی، وضع بحرانی شود، امکانش هست که شاهد یک جهش شدیدتر باشیم و قیمت نفت رکورد ۱۲۶ دلار اوایل بهارش را هم بشکند.